Οι νομοθετικές παρεμβάσεις του ΥΠΑΙΘ αποτελούν μια βραδυφλεγή βόμβα στο “κλίμα” του σχολείου

Ίσως είναι η πρώτη φορά μεταπολιτευτικά που ένα τόσο μεγάλο τμήμα των εκπαιδευτικών νιώθει αφενός τέτοια αφόρητη πίεση και αφετέρου τέτοια έλλειψη χαράς για τη διδασκαλία που αντί να  τονώνει όπως παλιότερα,  “αδειάζει” σωματικά και ψυχικά.

 Όπως ανακοινώθηκε τις τελευταίες μέρες «μεγάλη επιτυχία για τη χώρα μας αποτελεί η συμπερίληψη της Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων Νίκης Κεραμέως στην Συμβουλευτική Ομάδα Υψηλού Επιπέδου  στην σύμπραξη φορέων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση για την Αειφόρο Ανάπτυξη με τίτλο «Αποστολή 4.7».

Με λίγα λόγια η Υπουργός Παιδείας περιλήφθηκε στην εν λόγω επιτροπή κατόπιν πρότασης των κ.κ. Stefania Giannini, Αναπληρώτριας Γενικής Διευθύντριας της UNESCO, αρμόδιας για θέματα εκπαίδευσης και Καθηγητή Jeffrey Sachs, Προέδρου του Δικτύου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την Αειφόρο Ανάπτυξη (SDSN).

Η συγκεκριμένη σύμπραξη,  η οποία τελεί υπό την αιγίδα του 8ου Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ και της Γενικής Διευθύντριας της UNESCO, στοχεύει, σύμφωνα πάντα με τις διακηρύξεις της, ως το 2030 στη διασφάλιση απόκτησης γνώσεων και καλλιέργειας των δεξιοτήτων που χρειάζονται οι εκπαιδευόμενοι για να προάγουν τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Κοντολογίς, η εκπαίδευση στην Ελλάδα αναγνωρίστηκε ότι κινείται δυναμικά σε αυτή την κατεύθυνση, εξασφαλίζοντας στα παιδιά της χώρας όλα αυτά τα εφόδια που τους είναι απαραίτητα για να αποτελέσουν ενεργούς, υπεύθυνους πολίτες του κόσμου.

Σε ένα άλλο σύμπαν δυσαρεστημένη από το σχολείο δηλώνει η συντριπτική πλειονότητα των εκπαιδευτικών, των μαθητών και των γονιών. Στις χρόνιες «αμαρτίες» (υποχρηματοδότηση, φροντιστηριοποίηση, κενά εκπαιδευτικών, εργασία σε 2,3 και 4 σχολεία, υπερφορτωμένες τάξεις, μεγάλη σε ένταση και έκταση ελαστική εργασία, ανεπαρκείς υποδομές κλπ) προστέθηκαν, ιδιαίτερα, τα τελευταία δυο χρόνια, νέα προβλήματα τα οποία δημιουργούν πλέον ανοικτά «ρήγματα» στο ήδη ταλαιπωρημένο σώμα του ελληνικού σχολείου.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

ΝΑΙ

ΟΧΙ

ΤΟ ΙΔΙΟ

ΔΕΝ

ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΚΤΙΜΗΣΩ

Θεωρείτε ότι το «κλίμα» στα σχολεία είναι χειρότερο από παλιότερα;

88%

4%

6%

2%

Θεωρείτε ότι οι εξωδιδακτικές εργασίες είναι περισσότερες σε σχέση με το παρελθόν;

85%

5%

7%

3%

Θεωρείτε ότι επιβαρύνεστε με όλο και περισσότερα καθήκοντα που δεν έχουν σχέση με το διδακτικό σας έργο;

91%

2%

5%

2%

Σε σχέση με παλιότερα νιώθετε περισσότερη πίεση, ανασφάλεια και άγχος;

82%

6%

9%

3%

Σε σχέση με το παρελθόν νιώθετε ικανοποίηση με το εκπαιδευτικό σας έργο;

14%

49%

28%

9%

Εμπειρική ποσοτική έρευνα με κλειστό ερωτηματολόγιο σε τυχαίο δείγμα 245 καθηγητών με πάνω από 15 χρόνια υπηρεσίας από σχολεία του Ηρακλείου, των Χανίων, της Θεσσαλονίκης, της Ευρυτανίας, της Κέρκυρας,, του Πειραιά, της Καλλιθέας, της Νέας Σμύρνης, της Γλυφάδας, της Ημαθίας, του Έβρου, του Ταύρου, της Ικαρίας, της Ανατολικής Αττικής και της Μαγνησίας (Μάιος 2021 και 20 Σεπτεμβρίου – 8 Νοεμβρίου 2021)

Τι θεωρείτε ότι δημιουργεί τα μεγαλύτερα προβλήματα στην εργασιακή σας σχέση και στο διδακτικό σας έργο (σημείωσαν μέχρι 5 προβλήματα)

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

ΠΟΣΟΣΤΟ (%)

ΕΞΩΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ

67%

ΧΡΗΣΗ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

28%

ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

21%

ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΑΠΟ ΜΜΕ

19%

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΜΑΘΗΤΕΣ – «ΑΤΑΞΙΑ»

34%

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ

39%

ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΟΝΕΩΝ

32%

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΑΙΘ

61%

ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΠΟ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟ ΕΥΘΥΝΩΝ

65%

ΦΟΡΤΩΜΕΝΑ ΤΜΗΜΑΤΑ

51%

ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΥΠΑΙΘ

70%

ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΧΝΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

62%

ΑΛΛΟ

11%

Εμπειρική ποσοτική έρευνα με κλειστό ερωτηματολόγιο σε τυχαίο δείγμα 245 καθηγητών με πάνω από 15 χρόνια υπηρεσίας από σχολεία του Ηρακλείου, των Χανίων, της Θεσσαλονίκης, της Ευρυτανίας, της Κέρκυρας,, του Πειραιά, της Καλλιθέας, της Νέας Σμύρνης, της Γλυφάδας, της Ημαθίας, του Έβρου, του Ταύρου, της Ικαρίας, της Ανατολικής Αττικής και της Μαγνησίας (Μάιος 2021 και 20 Σεπτεμβρίου – 8 Νοεμβρίου 2021)

Οι γονείς είναι δυσαρεστημένοι καθώς πληρώνουν πολύ ακριβά τη φοίτηση των παιδιών τους στην κατ’ επίφαση δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση (φροντιστήρια, ιδιαίτερα, ξένες γλώσσες όσο είναι μαθητές και στέγαση και σίτιση όσο είναι φοιτητές εκτός τόπου μόνιμης κατοικίας). Μάλιστα η δυσαρέσκειά τους τροφοδοτείται ακόμη περισσότερο σήμερα, αφού η «επένδυση» στη σχολική «καριέρα» των παιδιών τους έχει όλο και λιγότερη «απόδοση» όπως αποδεικνύει η καθημερινή εμπειρία και τα στατιστικά στοιχεία με τους δεκάδες χιλιάδες άνεργους, ετεροαπασχολούμενους και υποαπασχολούμενους πτυχιούχους.

Οι μαθητές είναι δυσαρεστημένοι γιατί «ροκανίζουν» την εφηβεία τους στο τρίγωνο σχολείο – φροντιστήριο – ιδιαίτερο, σ’ ένα εκπαιδευτικό σύστημα με χαμένο το νόημα της γνώσης και με κεντρικό πυρήνα πλέον τον αποκλεισμό.

 Οι εκπαιδευτικοί, η ψυχή της εκπαίδευσης, σε κλονισμό

 Ένα βαθιά τοξικό περιβάλλον για την εκπαιδευτική διαδικασία και τα εργασιακά, μορφωτικά και δημοκρατικά δικαιώματα εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων διαμορφώνεται σταδιακά στη σχολική εκπαίδευση (με δικαστικές αποφάσεις, με εκβιαστικές εγκυκλίους και  «προθεσμίες» που λειτουργούν ασφυκτικά θέτοντας τελεσίγραφα υλοποίησης εντολών, και με προϊσταμένους στο ρόλο του επιτηρητή).

Μαζί, χέρι χέρι, ένας ατελείωτος βομβαρδισμός εξωεκπαιδευτικών εργασιών, γραφειοκρατικού φόρτου, ευθυνών που διασπείρουν άγχος, αβεβαιότητα και αγωνία.

Ίσως είναι η πρώτη φορά μεταπολιτευτικά που ένα τόσο μεγάλο τμήμα των εκπαιδευτικών νιώθει αφενός τέτοια αφόρητη πίεση και αφετέρου τέτοια έλλειψη χαράς για τη διδασκαλία που αντί να  τονώνει όπως παλιότερα,  “αδειάζει” σωματικά και ψυχικά.

Η κατάσταση στα σχολεία είναι ήδη επιβαρυμένη καθώς τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια τεράστια αύξηση των διοικητικών εργασιών των σχολείων.

Το Υπουργείο στέλνει στις Διευθύνσεις και οι Διευθύνσεις ζητούν συνεχώς στοιχεία (π.χ. Δελτία Κίνησης Προσωπικού, Αναλυτικά Στοιχεία Ωρολογίου Προγράμματος, Κενά και Πλεονάσματα εκπαιδευτικών κλπ) με τη συμπλήρωση αυτών σε δύσχρηστους πίνακες στο Excel ή στο Word. Επιπλέον αποστέλλουν τις φόρμες προς συμπλήρωση το πρωί και το μεσημέρι απαιτούν να έχουν σταλεί από τα σχολεία συμπληρωμένες.

Έγγραφα, Οδηγίες, Εγκύκλιοι, Υπουργικές Αποφάσεις, νέα νομοθεσία και βροχή από νέες ευθύνες που ετσιθελικά μετατρέπουν τους εκπαιδευτικούς σε πληροφορικούς (μέσα σε λίγα 24ωρα έπρεπε όλοι να χειρίζονται υπολογιστές και να ξέρουν να κάνουν μάθημα εξ αποστάσεως) νοσοκόμους και γιατρούς (υπεύθυνοι covid), ψυχολόγους (σύμβουλοι σχολικής ζωής), που μαζί με τους παλιότερους μόνιμους ρόλους του διοικητικού προσωπικού, του φύλακα,  κάνουν “φύλο και φτερό” την εκπαιδευτική διαδικασία και εξουθενώνουν τους εκπαιδευτικούς οι οποίοι στη χώρα μας, στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (Γυμνάσια – Λύκεια) έχουν μέση ηλικία 50 ετών και άνω.

Ίσως γι αυτό μαζί με τις εστίες αντίστασης που αναζωπυρώνονται τόσο από τα προβλήματα όσο και από το “λάδι που ρίχνει στη φωτιά” το ΥΠΑΙΘ, παρατηρείται και ένα πρωτοφανές «κύμα φυγής» εκπαιδευτικών προς την συνταξιοδότηση, καθώς οι αντίξοες συνθήκες εργασίας  (εντατικοποίηση, πίεση, εξάντληση, έλλειψη νοήματος, τηλεκπαίδευση και αξιολόγηση) έχουν κάνει αφόρητη τη ζωή χιλιάδων εκπαιδευτικών.

Είναι φανερό ότι, παρόλο που η πλειοψηφία των Δ.Σ των δυο εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών έχει ουσιαστικά σαλπίσει υποχώρηση, τα πρωτοβάθμια σωματεία, ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ όχι  μόνο δεν έχουν καταθέσει τα όπλα αλλά προσπαθούν να οργανώσουν νέο κύμα μαζικής αντίστασης των εκπαιδευτικών.

 Οι παρεμβάσεις του ΥΠΑΙΘ βγάζουν στον πλειστηριασμό το δημόσιο χαρακτήρα του σχολείου

Οι νομοθετικές παρεμβάσεις της Υπουργού Παιδείας, ιδιαίτερα οι τελευταίες, αποτελούν μια βραδυφλεγή βόμβα στο “κλίμα” του σχολείου. Η επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών τείνει να απογειωθεί, η ανασφάλεια, ο φόβος, η υποτέλεια και ο χαφιεδισμός δημιουργεί ολοένα και περισσότερες αποικίες στο εκπαιδευτικό σώμα  και ο κίνδυνος μιας κατάστασης εμφύλιας διαμάχης είναι ορατή και έτοιμη να διαχυθεί και προς “τα κάτω” και να επηρεάσει κάθε μέλος του εκπαιδευτικού προσωπικού.

Την ίδια ώρα με όχημα την αυτονομία της σχολικής μονάδας και την κακόφημη αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών το υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να επιβάλλει νέα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια στη λειτουργία των σχολικών μονάδων και στρώνει το έδαφος για την κατηγοριοποίησή τους καθώς και την κατηγοριοποίηση και χειραγώγηση των δεκάδων χιλιάδων μόνιμων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών.

Το γενικό πνεύμα των εκπαιδευτικών αλλαγών, «ξεχειλίζει» από την έντονη ελεγκτική διάθεση με μια αυστηρή ιεραρχική και κατακερματισμένη δομή, μετατοπίζοντας το σχολείο από παιδαγωγικό κύτταρο σε οργανισμό με ιδιωτικοοικονομικούς όρους λειτουργίας.

Είναι φανερό ότι επιχειρείται να επιβληθεί μόνιμο καθεστώς φόβου και χειραγώγησης των εκπαιδευτικών, ώστε κάθε απόκλιση από το πρότυπο του υποταγμένου εκπαιδευτικού να κρίνεται σαν δημοσιοϋπαλληλικό παράπτωμα ή  αντιεπιστημονική παρέκκλιση. Αυτό το πλαίσιο μεταφέρει τις ευθύνες για τα εκρηκτικά προβλήματα του σημερινού σχολείου στον εκπαιδευτικό.

Πηγή

🦉

Πατήστε like και
ακολουθήστε μας

Αρέσει σε %d bloggers: