Το Θείο Δράμα… της Σταυρούλα Βενιέρη.

Σπαράζει η πλάση,

κλαίει, θρηνεί,

πνιχτά μουγκρίζουν

οι βυθοί, τα κύματα ουρλιάζουνε,

κάμποι, βουνά στενάζουνε.

Απλώθηκε μια καταχνιά

από το βορρά

ως τον νοτιά,

στέρεψαν λίμνες,

ποταμοί, συμπάσχουν

με τον Λυτρωτή.

Με θλίψη γέμισ’ η ψυχή,

με χρώμα μαύρο

και σταχτί, εκεί ψηλά

στον Γολγοθά

σταυρώνουνε

τον Βασιλιά.

Αστράφτουν λόγχες

και τρυπούν

τον αναμάρτητο Χριστό,

ατσάλινα σπαθιά χτυπούν

τον Έναν

και Μοναδικό Θεό.

Χωρίς Εκείνος

να αντιδρά,

σιωπά

και περιμένει.

Στεφάνι αγκάθινο φορά,

καρτερικά υπομένει.

Οι άγγελοι λυγίζουνε

μπροστά

στο Θείο Αίμα,

μ’ άσπρα φτερά

σκουπίζουνε

το πορφυρό το στέμμα.

Το Πνεύμα παραδίδει,

“Τετέλεσται”…

ψελίζει,

την ώρα ετούτη

τη στερνή

σείεται ολόκληρη η Γη.

Και στην καρδιά

της Παναγιάς, ξεσπάει

λάβα και φωτιά,

θωρώντας τον Εσταυρωμένο,

τον γιο της, τον αγαπημένο.

Η Άγια Μάνα

πονά, σφαδάζει,

μέχρι το χώμα ανατριχιάζει,

κρατά το σπλάχνο της

στην αγκαλιά,

τα δάκρυα τρέχουν, μοιρολογά.

Ακριβό μου, Ουράνιο Φως

συμπονετικός παλμός,

η κτίση υποκλίνεται

εμπρός Σου,

στην αγάπη

και το έλεός Σου!

Σωτήρα μου, Χριστέ μου,

πρωτανοιξιάτικε

ανθέ μου, μυριάδες

χείλη Εσέ υμνούνε,

με πίστη

Σε δοξολογούνε!

Ανάστασή σου καρτερώ

μέσα μου ν’ αναγεννηθώ!

Ελπίδα Εσύ,

παντοτινή μου,

λάμψη χαράς

μες τη ζωή μου!

Σταυρούλα Βενιέρη

🦉

Πατήστε like και
ακολουθήστε μας